Sonntag, 7. Januar 2018

Tri poezi nga Alketa Maksuti Beqari

Alketa Maksuti Beqari

DASHURIA

Në një pikënisje,
Merr rrathët e saj dashuria.
Pështjelljet e saj në zemër mbërrijnë,
Atje ku rrathët përndahen në tërë hapësirën.
Aty rritmet ndryshojnë formën,
Rrotullimi i ravijëzimit,
përdridhet në dimensionet e shpirtit.
Krahët e fluturës dashuria përplas,
Atje, ku bukuritë janë ndaluar.



PO TË LË ME NATËN

E po të le me natën udhëtar,
në çdo cep yjesh kur të arrish
merr dritën e tyre.     
E kur të vazhdosh rrugën,
i vetëm nuk dua të jesh,
me dritën e yjeve
rrugën tek unë do gjesh.

Po të le me natën udhëtar,
e kur të vazhdosh rrugën
merr tingujt e saj.
I vetëm nuk dua të jesh,
nën rritmin e tyre,
rrugën tek unë do të gjesh.

Po të le me natën udhëtar,
e kur të vazhdosh rrugën
me natën mike,
ndalo veç te zemra ime.

Po të le me natën udhëtar,
e kur të vazhdosh rrugën,
kujto zërin tim.
I vetëm nuk dua të jesh,
nën kumbimin e tij,
rrugën tek unë do gjesh.

Po të le me natën udhëtar,
e kur të vazhdosh rrugën
nuk do marrësh nga unë:
natën e mirë!
Sepse, zgjuar për ty jam
deri në të gëdhirë.



PRANË  DETIT

Pranë detit nuk jam,
por zhurmën e tij e dëgjoj nga larg,
oshetimen e tij e marr
Në thellësi të shpirtit.
Pranë detit nuk jam,
por në thellësinë e tij zhytur rri,
me ka rrëmbyer të tërën,
brenda vetes me ka marr.
Pranë detit nuk jam,
por në përqafimin e tij kam humbur,
e strukur pas tij qendroj.


Montag, 18. Dezember 2017

Dashuri e mallkim



Haxhi MUHAXHERI

DASHURI E MALLKIM

I.

Kur Ti më mungon
Në sy më varet malli
Ëndërrat nuk i zë gjumi
Trazohen valët e detit
E shkreptijnë rrufetë

Pastaj
Si i çmendur
Zbardh netët
Me portretin tënd
Fiksuar në mendje
E shpirti merr udhë
Mbi tehun e shpatës

Kur afër më vjen
Damarëve të zemrës
Bëhet rrëmujë
E filloj të jetoj
Me frymën tënde
Të ndjej

Pastaj
Frymëzohem
Digjem
Përvëlohem
Sulem
Tërbohem

E prapë 
Më mungon
E prapë
Më verbon

II.

Të duash është bekim
Më ke pas thënë
Një natë dhjetori
Po Ti 
Kurrë nuk e mësove
Se unë lindur jam
Ditën kur i vranë
Zogjtë mbi qërshi
Veç pse kënduan
Këngë dashurie
Dhe mallkimi mori dhenë

Thonë se atë ditë
Është thinjur dielli
Thonë se atë çast
Është errësuar qielli

Thonë se atë natë
Ka lotuar hëna
Thonë se atë vit
Melodin e humbi kënga

17 dhjetor 2017

Sonntag, 22. Oktober 2017

Grigor Jovani - LENDINAT E MALLIT


LENDINAT E MALLIT

Nuk të kërkoj të kthehesh pas, moj mike.
Nuk kam ku të të pres.
U vura flakë sarajeve kur ike.
I varfër do vdes.
Kudo që shkoj s’më pret njeri pas dere.
Gjithshka nga e para. 
S’do gjendesh ti në shtegun tim kësaj here.
As vitet e marra.
Shpërrndava gjysma dashurish nëpër erë,
kur isha i ri.
Mbase Zoti i mirë m’i shfaq edhe një herë.
Të bëhem njeri!
Ty s’të dua më në lëndinat e mallit. 
Nuk kthehem prapë në fillim!
Nëse je atje, nuk di ç’t’i bëj hallit.
… këtij të pabindurit, shpirtit tim!



Montag, 28. August 2017

Rrahim Sadiku - Bukurive të vendit tim

Shkrimtari Rrahim Sadiku
BUKURIVE TË VENDIT TIM

Kahmos isha vendit tim,
Kësaj vere plot frymëzim,
Kam parë fusha, kam parë male,
Mik iu bëra njëfarë ngjale,
Ngado shkoja, kudo ndryshe,
Sikur isha dallëndyshe!
Dhe bilbil, o, sikur isha,
Këngën labe afër kisha!
Te Ismail Qemali, në Vlorë,
Jon e Adriatik preka me dorë!
E në Krujë, në atë madhështi,
Skënderbeu më mori në gji!
Prizrenin e pashë nga afër,
Thirra fuqishëm: Abdyl Frashër!
Në atë Shkodër njerëzit lisa,
Si i këndonte At Gjergj Fishta!
Te Kulla e Balshajve, në Ulqin,
Me lashtësinë isha në shoqërim!
Po, Janina, larg më mbeti
Atë e mbaj, po, thell në veti!
Në Preshevë e Kumanovë,
Dëgjoj këngët me Kosovë,
Si në Shkup e Manastir...
Kudo shoh shqipen të lirë!
O, po, po... jam plot frymëzim,
Bukurive të vendit tim.

Montag, 14. August 2017

Dy poezi nga Besnik Gashi

Besnik Gashi

UNË QE BABËN E KAM DËSHMOR

Atë ditë baba,
Kur more pushkën,
Me the: mos u merzit bir,
Se do e fitojmë luftën!

Edhe nese unë, me the;
Nese do vdes për liri,
Mos u merzit, bir,
Se i lir do jetosh ti!

Me the: më kurr,
Nuk do kem nevojë gurbetin,
Por, çka po ngjet tash,
Me keta qe na udhëheqin?!

Mua ndoshta nuk do me kesh,
Por, shteti jonë do funksionoj,
Asnjë t´varfer s´do ket,
E gjithë çka do lulezojë!

Po jo, babi im jo,
Ti ike námshim,
E mua nuk mu pre rruga,
Prapë mergimtar, n´mergim!

Ata qe dje ishin me ty,
Po fati mbetën gjall,
Ato qe i thanë n´betim,
Sot thonë: ishin vetëm fjalë!

Kur kujtoj fjalët e pleqve,
Sa nuk me del flaka,
Kur thonin:Ate qe se vret lufta,
Do ta vras Paqa!

Copa po dojn me u ba sot,
Shokët e tu për karrigë,
E neve s´na mbetët tjetër , baba,
Vetë nga ky vend me ik!

Ulur në gjunjë,
Para varrit tand, babai im,
Me fal qe me duhet prapë te ik,
Rehati t´kerkojë n´mergim!

Me zemër te thyer,
Marr plaçkat n´dorë,
Unë biri yt Kosovë,
Unë,qe babën e kam deshmor!

Bonn,13.08.17



TASH ME QANTÉN N´SHPINÉ

Pran varrit tand baba,
Erdha për homazh,
Erdha te kerkojë falje,
Baba jam në hall!

Vertet erdh liria,
Kosova po frymon shlir,
Po ende nuk e kemi,
Babab shtetin e lir!

Atë shtet qe me fole,
Ate qe thatë në betim,
Ende nuk po e shijojë,
Ende i mungon vendit tim.

Shoket e tu baba,
Se patën fatin tuaj,
Kan banë pasuri,
E para kan si uji.

E ne bijtë e dëshmorve,
Qe mbetëm pa ju,
Kush nuk na pyet,
Si jemi duke jetu!

Sot babai im i dashur,
Qe gjakun ia fale lirisë,
Erdha te kerkojë falje,
Qe duhet te ik prej shtepisë.

Statusin e Veteranit të luftës,
E morën edhe ata qe ende nuk ishin le ,
Te gjithë punojn me te njofshëm,
Te vegjel kemi ngel ne.

Erdha te kerkoj falje,
E me hjek merzin,
Amanet Atëdheun,
E ma ruaj shtepinë!

Unë biri yt baba,
Bir i Dëshmorit,
Atëdheun po e braktis,
Nga skamja e nga zori.

Padrejtsit e shteit,
Qe na e solle me lirinë,
Ishin vetëm premtime,
Tash me qantën n´shpinë!

Bonn,13.08.17

Montag, 7. September 2015

IDHULL I DASHURISË SË ZOTIT MBI DHE


Poezi nga Naxhije Doçi

IDHULL I DASHURISË SË ZOTIT
MBI DHE – NËNA TEREZE


Gonxhe Anjezë Bojaxhiu
agmi e purpurtë shëmbëllimi
që në lutjen e parë të hirësisë.
Në pikturimin e madhështisë së ngjeshur
ujëvarë e dehur e krenare
me rrënjë e gjak shqiptare,
e lindur në zemër të Dardanisë së lashtë
në Shkupin e vrullit të ndezur prore
nga prindër skofiarë me palcë e asht
Drane Barnaj (Bojaxhiu)
nga Novo Sellë e Gjakovës
e Kolë Bojaxhiu
i thellësisë së fisme mirditore.

I përflakur viti 1910
kur u linde ti
ngjizje e jehut të ylbertë
shkrirë në dëlirësi ndjenje,
kohë me epshe të trishta demonësh,
heretikësh të lëbyrtë
me mllefe të përdredhura
në udhëkryqin epik të Ilirisë
kur rrokullisej gur e dhe
me trandje apokaliptike.

Gonxhe me ëndërra rinie si magji
jehut kumbues për diellin
që të bëhesh mësuese e popullit
për edukim brezash me urtësi,
imazh i blertë në përmasa trungu.
Vargëzimi rrëfim i pëlcitur thellësie
përflakur frymimit shqip
në komponim melodish me shpresa.

Megjithatë,
jeta nëpër kahjet e veta
me sfida të shumta e me kthesa,
etje e pashuar pafajësie
në rrjedhë mrekullie.
Gonxhe Bojxhiu - NËNA TEREZE
Nënë e Shenjtë-Qirinj i ndezur 
me zemër të madhe sa krejt bota,
sublimë koherente e rrallë
me besimin shkëmbor të patundur,
legjendë e gjallë.

Nëna Tereze
lajmëtare e ndritur
me besë e fe
idhull i dashurisë së Zotit mbi dhe.
Misionare e mirësisë për njerëzit
me mbi gjysmë shekulli veprimi
jasht fokusimit të dheut mëmë
kurrë nuk pushove së thënit me krenari:
“Atdheu im është një vend i vogël
me emrin Shqipëri”.

Nëna Tereze,
Nënë e mëshirimit të pamposhtur,
Nobelistja e Madhe
për Paqe në Botë,
të varfërit e skajshëm
të Kalkutës,
të Indisë dhe të krejt globit
i afrove,
të sëmurët i shërove
në shtim shpresash për jetën,
për kuptimësinë e të qenit njeri.
kjo dhunti e papërsëritur e Zotit.

Prishtinë, 05. 09. 2015

Mittwoch, 17. Juni 2015

Rrahim Sadiku - Duke ushqyer jetën në nisje

 

Duke ushqyer jetën në nisje
(kujitmit të Gani Xhafollit)


Gjithnjë shkimin e mendjen tej
Te një botë ndryshe, miku im, te një botë ndryshe...
Në botën me kokëteposhtë
Etjeve për të ngjitur lartësitë
Duke ushqyer jetën në nisje
Atë botën fëmijënore
Ku ndryshimin e gjeje deri në pakufi
Gjithnjë mendjen e shikimin tej
Edhe më përtej ëndrrës