Montag, 7. September 2015

IDHULL I DASHURISË SË ZOTIT MBI DHE


Poezi nga Naxhije Doçi

IDHULL I DASHURISË SË ZOTIT
MBI DHE – NËNA TEREZE


Gonxhe Anjezë Bojaxhiu
agmi e purpurtë shëmbëllimi
që në lutjen e parë të hirësisë.
Në pikturimin e madhështisë së ngjeshur
ujëvarë e dehur e krenare
me rrënjë e gjak shqiptare,
e lindur në zemër të Dardanisë së lashtë
në Shkupin e vrullit të ndezur prore
nga prindër skofiarë me palcë e asht
Drane Barnaj (Bojaxhiu)
nga Novo Sellë e Gjakovës
e Kolë Bojaxhiu
i thellësisë së fisme mirditore.

I përflakur viti 1910
kur u linde ti
ngjizje e jehut të ylbertë
shkrirë në dëlirësi ndjenje,
kohë me epshe të trishta demonësh,
heretikësh të lëbyrtë
me mllefe të përdredhura
në udhëkryqin epik të Ilirisë
kur rrokullisej gur e dhe
me trandje apokaliptike.

Gonxhe me ëndërra rinie si magji
jehut kumbues për diellin
që të bëhesh mësuese e popullit
për edukim brezash me urtësi,
imazh i blertë në përmasa trungu.
Vargëzimi rrëfim i pëlcitur thellësie
përflakur frymimit shqip
në komponim melodish me shpresa.

Megjithatë,
jeta nëpër kahjet e veta
me sfida të shumta e me kthesa,
etje e pashuar pafajësie
në rrjedhë mrekullie.
Gonxhe Bojxhiu - NËNA TEREZE
Nënë e Shenjtë-Qirinj i ndezur 
me zemër të madhe sa krejt bota,
sublimë koherente e rrallë
me besimin shkëmbor të patundur,
legjendë e gjallë.

Nëna Tereze
lajmëtare e ndritur
me besë e fe
idhull i dashurisë së Zotit mbi dhe.
Misionare e mirësisë për njerëzit
me mbi gjysmë shekulli veprimi
jasht fokusimit të dheut mëmë
kurrë nuk pushove së thënit me krenari:
“Atdheu im është një vend i vogël
me emrin Shqipëri”.

Nëna Tereze,
Nënë e mëshirimit të pamposhtur,
Nobelistja e Madhe
për Paqe në Botë,
të varfërit e skajshëm
të Kalkutës,
të Indisë dhe të krejt globit
i afrove,
të sëmurët i shërove
në shtim shpresash për jetën,
për kuptimësinë e të qenit njeri.
kjo dhunti e papërsëritur e Zotit.

Prishtinë, 05. 09. 2015

Mittwoch, 17. Juni 2015

Rrahim Sadiku - Duke ushqyer jetën në nisje

 

Duke ushqyer jetën në nisje
(kujitmit të Gani Xhafollit)


Gjithnjë shkimin e mendjen tej
Te një botë ndryshe, miku im, te një botë ndryshe...
Në botën me kokëteposhtë
Etjeve për të ngjitur lartësitë
Duke ushqyer jetën në nisje
Atë botën fëmijënore
Ku ndryshimin e gjeje deri në pakufi
Gjithnjë mendjen e shikimin tej
Edhe më përtej ëndrrës

Shaban Pllana - METAFORA E VENITUR


METAFORA E VENITUR
( Gani Xhafollit)

 
Kur vdes poeti

Fjalës i merret zëri
S’ din të dale nga goja
Kur vdes poeti
Edhe qielli loton
E loti ngrin në vargje
Kur vdes poeti
Metaforat veniten
Pikat e lotit s'ua kthejnë dot freskinë
Jo,jo, poeti s'vdes kurrë
Ai përditë rilindet
Në secilin varg të poezisë së tij

Montag, 15. Juni 2015

Besnik Gashi Drenica - Baca Isë


Besnik Gashi - Drenica

UNË JAM MIRË, 
KUR MIRË ËSHTË SHYPNIJA!

Nga Tirana,
U nis Baci Isë,
Trup e terthor,
Do me i ra Shypnisë!


Na erdh Baci n´rrugëtim,
Aty ku u mbajt Lidhja u ndal pak,
A u bë Shqipni po vet,
Se shumë jam ba merak!?


Nga Prizereni, u nis për´Prekaz,
Me Ademin me u pjek,
N´kullë te burrav me ban llaf,
A èshtè Shypnia, si kemi deshtë !?


Nga Prekazi pak idhnueshëm,
Qenka nisë për Prishtinë,
A thue çka jeni duke banë,
Pse hala se batë Shypninë!?


Neser nisët për Boletin,
N´vend te vetin ku ka lind,
Drojë rand do na flet,
Mbi Urë t´Ibrit, kur te arrinë.


Kur te sheh, se u mbyll udha,
Gogja rand ka me na fol,
A thue kush nuk është i gjallë,
Apo t´gjithë jeni pa shkollë!?


Kjo qe shoh nuk i ka hije,
N´vendin tim nuk shoh flamur,
Ketu as gjuhën ton s´pe ndegjojë,
Kufi Serbia paska ban mbi Urë!


Nese doni t´prehem i qet,
Ju lus juve bijt e mi,
Bashkë t´ma bëni ju Shypninë,
Mbi varr t valojë flamuri kuq e zi!


Ju e dini si kam thënë,
Kur me pysnin si jam, njerzija,
Unë jam mirë, ju kam thënë,
Kur te jet mirë Shypnija!


Bonn, 09.06.2015

Montag, 6. April 2015

Agim Gashi - Bisedë me një lum


UNË ME LUMIN BISEDOJ
(Këngë që s’do ta kryej kurrë)
1.
Kam dalë herët në park të Rurit
Në Düren këtu ku jetoj,
E jam ndalë në breg të lumit
Dy-tri fjalë me të t’i ndërroj.

-Ti o lum që quhesh Rur
E i bie rrotull Gjermanisë,
A pranon me i nd’rru’ do llafe
Me nji djalë prej Arbërisë?

-Fol de fol - ma ktheu Ruri
Se dhe unë jam përmallu,
Mija njerëz kalojnë këtu pari
Asnji fjalë s‘e ndërrojnë me mu!

Më përbuzin dhe nuk më flasin
Gjuajnë në mua ndytësira,
Po mos ta kisha rrjedhën time
E ndytë do të dukej këtu natyra.

-Të besoj i dashur Rur
Disa njerëz ndjenja nuk kanë,
Sikur njer’zit dhe ju lumenjtë
Në rrjedha t´njejta të gjithë nuk janë.

Pomë lejo t’i bëj ca pyetje
Se je i bukur e me ujë shumë,
Pse nuk je sot më i qetë
Valët po të qesin shkumë?

-Ah ti burrë nga Arbëria
Që të quajnë këtu të huaj,
Mos më ngacmo në palcë të shtratit
E me mua ti mos luaj!

Edhe unë kam halle plot
Që ma rrisin adrenalinën,
Kur bën vapë e nxenë shumë dielli
Shiu im po ma kthen shpinën.

Nganjëherë po bie shumë
Ma mbushë shtratin e ma tepron,
Pastaj njerëzit më akuzojnë
Ja, thonë, lumi po vërshon.

-Mirë o Rur ti lum i gjatë
Që me rrjedhë tokën përshkon,
Ndonjë pikë ujë në detra t´Arbërit
Ndonjëherë ti a e çon?!

-Ha,ha, ha e hi, hi, hi,..
Që m´ke shti mua të qeshi,
Zoti i Madh juve shqiptarëve
U ka kapë dënim për veshi.

-Ah mor lum që Flus të thonë
Pakmë parë më quajte t´huaj,
Po ky rruzull që e ka falë Zoti
Është i t´gjithëve dhe i gjithkuj!

-Jo, jo, jo dhe jo , jo , jo,
Kështu Zoti nuk ka thënë,
Barabar n´fillim të botës
Të gjithë popujve u ka dhënë.

Por ju shqiptarët dikur Ilir
S’keni ecë për rrugë të Zotit,
Të përçarë për mallë e poste
Gjithmonë ishit sot dhe motit.

Dikur kishit tokë të madhe
Që vetë Zoti ua kish dhuru,
Me fajet t´jueja atë tokë të bukur
E keni tkurrë edhe coptu.

Ju më shumë e doni t´huajin
I përkuleni e i puthni dorën,
Ndërsa njerzëve të gjakut t´juej
Me dëshirë i bleni kurorën!!!

U pat dhënë Zoti pasuri
Si u pat dhënë popujve tjerë,
Por në mesin e njerzëve t´juaj
Kishit shumë të pa nderë.

Kishit harbut e tradhëtarë
Kishit t´mençur e njerëz të rrallë,
Kishit trima e koka t´larta
Por i vranit me fjalë të tharta.

Si atëherë, por edhe sot,
Të njejtën valle e lozni prapë,
Prandaj Zoti i madhërishëm
Ua tkurri vendin ngapak.

Jeni popull euforik
Te ju e mira nuk vlersohet,
Tragjeditë te ju kur ndodhin
Për tri ditë ato harrohen.

Ik ti shko n´atdheun tënd
Se me të huaj rrallë bisedoj,
Unë jamë këtu, rrjedhë e valëroj
Herë i qetë e herë vërshoj.

Ndërsa ti sa i mërzitur
Ke ardhë këtu n´valë m´loton,
Me ata lot që derdhë në mua
Edhe shtratin ma turbullon.

Ah ti Rur mos shterrofsh kurrë
Që hallin tim sa mirë ma din,
Disi mua po më duket
S‘po më don atdheu im!?

Jo i dashur mos fol ashtu
Se ty shumë të do atdheu,
Të duan fushat, të duan malet,
Të don uji e të don dheu.

Të dojnë gurrat edhe vrrijat,
Zanin tënd don me ta ndi,
Kur ja thoje këngës shqipe
Plot bilbila të rrinin mbi.

Të don populli e rinia
Të dojnëvashat e Arbërisë,
A s‘të vjen marre ke ardhë n´dhe t´huaj
Me i këndu shqip Gjermanisë!!!

Ik e shporru në dheun tënd
Se me vdekë këtu është llahtari,
Me t´varros ndër ndonjë shkurrë
As krimbat më nuk t´bëjnë shoqëri.

-Phu or Rur ç’mi hape plagët
Tek ti erdha për qetësi!
Ma sjell vdekjen para kohe
Ma mbush shpirtin helm e fi.

Tash po shkoj n´strofullën time
Me i derdhe edhe disa lot´ ,
Do vi nesër t´bisedojmë
Se i lodhur unë jam sot.

-Shko pusho dhe çlodhe trurin
Nesër do t´bisedojmë prapë,
Kam ca llafe pak më t´egra
Dua t’i them ty me vrap!

-Mirupafshim o lumi Rur
Tschüss ma ktheu n´gjuhën e tij,
-Hajt i dashur mos u mërzit
Se unë nesër prapëdo vij!!!

2.
Edhe erdha unë n´banesën time,
Putha hartën e Arbërisë,
Ia thashë vajit se m´ka lënë kënga
Me lotu çdo cep t´Shqipërisë.

Hiq nuk fjeta sa ke nata
Tuj mendu unë për jetën time,
Për atdheun e për nënën
Për fatin tim me plot hidhërime.

Të nesërmen pa zbardhë dita
Mora rrugën kah lumi Rur,
Të bisedojmë e të mësoj
Si atdheu më është tkur.

Larg më pa kah shkoj i lodhur
Me tri këmbë duke çalu,
-S’paske shti ti gjumë në sy
Me ardhë prapëme bisedu.

-Mirëmëngjesi o Rur i dashur
Të lehtë e paçtë lumën ditë,
Paske pasë një natë të rëndë
Valët tua t’u paskan rritë.

-Lermi valët o Gashi i huej
Të valojnë, t´qeta të rrjedhin,
Kanë fullu këto kujtime
N´histori e n´kohë të bredhin.

Jam i moçëm sa më s’ka
Edhe mendjen pushkë e kam,
Kam mendu se cilat fjalë
Të egra ty sot me t’i thanë.

Kam vendos me folë pa dorza
Me t’tregu pse jeni tkurr,
Por ma jep fjalën të jeshë i fortë
Mos u merzit e bëhu burr!

-Ta jap fjalën e ta jap besën
Do të dëgjoj deri në fund,
Pa u merzitë e pa e prish gjakun
Pa të ndërpre unë Ty askund.

-Dëgjo pra ti burr Arbërie
Qysh se moti në Iliri,
Ishit shteti më i madhi
Dhe jetonit n´lumturi.

Kishit tokë e kishit detra
Plot liqene e lumej,
Tokë më t´bukur e më pjellore
S‘kishte k‘tu e as andej.

Arat plot me drithra t´bardha
Kopshtet mbushur me perime,
Pemët plot-përplot me fryte
Kënaqej Zoti e zemra ime.

Djemë e vasha si t´bimë prej toke
Lindnin nënat plot shëndet,
Kishit armë e shigjeta
Si në tokë ashtu në det´.

Kishit qytete e plot kala
Kulla t´larta me fortesa,
Ah anijet n´det plot me vela
Sa hijeshi ishte qe besa.

Populli i mirë, udhëheqje t´pastër
S’kishit t´varfër as të sëmurë,
Të gjithë popujt e kësaj bote
Thonin se ju nuk vdisni kurrë.

Fqinjët ua kishin lakmi
Dhe ngapak gjelozonin,
Por të ju bien në qafë
Jo, jo asnjëherë nuk guxonin.

Kur ishte koha e lulzimit
Popujt mësonin nga ju,
Se ç‘ju kapi një shëmti
Nisët vendin me tradhëtu.

Tash u ndatë në disa fise
S’kishit në mendje vendin ta mbroni
Por ju rroki e shkretë lakmi
Njëri tjetrin tani luftoni.

Kur e panë kështu fqinjësia
Në t´gjitha anët ju sulmuen,
Ua coptuen tokën e juej
Ju vranë e ju masakruen.

Nisën t´vinin fise tjera
Nga Karpatet e Azisë,
Merrnin tokën si n´bashqe t´babës
Më t´mirën tokë të Ilirisë.

Formun Rashkën edhe Zetën
Shtete sllave e hileçarë,
E më vonë ua panë sherrin
N´përgjithësi populli shqiptar!

Erdhën kohrat më të reja
E u kthy Gjergji në Krujë,
Prapë filloi te ju tradhtia
Tue punu për njerëz të huj.

Kur vdiq Gjergji Ai trimi madh
Mbetët popull i robruar,
Kishit koka e njerëz të mençur
Për atdhe që vepruan.

Shkruanin libra e luftonin
Punë të mëdha më kurrë nuk batë,
Edhe i bëtë shumë besime
Në shumë pjesë Zotin e ndatë.

I shërbejshi me zell robruesit
Kush latinit e kush për turk,
Ne këndej nga Evropa
I quanim ata harbut.

Heu! Sa turbullohem kur mendoj
Se çfarë burra keni vra,
Me u mbajtë toka e Zoti
Edhe për ta është hata.

Ju e vratë Hasan Prishtinën
Në dhe të huaj në Selanik,
Vratë Avniun e Ramë Bllacën
Hiq nga Zoti s‘kishit frikë!

Ata vrasës, ata tradhëtarë,
Lirisë suej ia kthenin shpinën,
Në pusi vranë Haxhi Zekën
Në pusi dhe Ahmet Shtimen.

Thyet çdo normë e thyet gurin
Kur e vratë edhe Bajram Currin,
Gjon Serreçin e Marije Shllakun
Prandaj Zoti ua jep hakun.

Sa shumë tjerë që s‘po t‘i njehi
Por nga goja po më del fjala,
A nuk qeshën bota mbarë
Kur u vra Jusuf Gërvalla?

-Ndal o Rur pash besë e fe
Pash brigjet me gjithë valë,
Ndalu pak bën një pushim
Se zemra ime don m’u kallë.

Ik pra shko e eja nesër
Shko pusho atë zemër shkretën,
Se kto brenga për atdheun
Ty ta prishën edhe jetën.

Lamtumirë o Rur ti miku im
Nesër prapë te ti do t´vij,
Tung, tung o Gashi i huej
Eja pra ta shtoj mërzinë.

3.
Me sy t´skuqur nga pagjumsia
Të nesërmen shkova n´brigje t´lumit,
Sa të egra i kishte valët
Me shkumë të bardhë sikur sapuni.

-Po pse o Rur po shkumon
Çfarë mërzie t´ka rrokë Ty,
-Nuk po i qaj hallet e mia
Po për t´shkretën Shqipëri.

-Hahahaha sa po më habitë
Me gjithë mendje nuk e ke,
Se mu n´këtë tokën tënde
Ma keni coptut timin atdhe.

E e mban mend ti Potsdamin
Kur Bismarku këtu sundonte,
Nuk e njihte popullin tim
Dhe Shqipërinë n´copa ma ndante!?

Sa shumë na batë padrejtësi
Duhej shpejt të reagonim,
Bamë Kuvendin e Prizerenit
Dhe vendosëm të luftonim.

-Ju bëtë Kuvendin dhe u besatuat
Porse besën se mbajtët dot,
Kështu punët keq ju shkuen
Për tanë jetën, sot e mot!

Padrejtsitë unë i di
Edhe fajet i kem pranu,
Prandaj sot po mundohemi
Me gjithë zemër me ju ndihmu.

U lidhëm mirë me Amerikën
Se përndryshe delshit fare,
Ua përzumë serbin nga koka
Dhe robërinë qindra vjeçare.

-Hajt o Rur se po më vie keq
Në disa fjalë ti mirë s’e ke,
Sa shqiptari e shqiptaresha
Kanë rënë n´këtë luftë për atëdhe?

-Kanë rënë i dashur e u qoftë lavdi
Shumë e bënë këtë luftë me nder,
Por disa nga karagjozët
Kishin hile e kishin sherr.

Nuk po dua të hy më thellë
Sa di unë ju haber s‘keni,
Karagjozë por edhe vrasës
N´udhëheqje t´popullit sot i keni

A i harruet ato masakra?
Ata trena korb të zi,
A e harruet edhe Bllacën
E shumë nëna që sot mbajnë zi?

Ju harruat shpejt Prekazin,
Serbi keq ua vuri lakun,
Shumë masakra e varre masive
Harruat shpejt edhe Reçakun.

Po mos të ishte Amerika
Edhe kjo Evropa plakë,
Sot do të ishit të shkapërderdhur
E toka e juej e djegur flakë!

Por kjo NATO e Amerika
Bombarduen si për ne,
Na e kthyen mbarë nji popull
Në ato troje ku kishin le.

Kjo dhuratë që erdh´ nga Zoti
Prapëe ndytë me tradhti,
Tue vra djem e vasha t´njoma
Tue vra t´shtrejtën liri!

Kriste pushka n´mes t´Shqipnisë
Vraheshin bijtë në hije t´nanës
Kolonel Ahmet Krasniqin
E vratë vetë në mes Tiranës.

Vraheshin shumë burra t´juej
Nga kriminelë e karagjozë,
Gjindeshin kufoma të djeguna
Tuj e qitë lirinë n´bixhoz.

Vratë Xhemailin e Besim Dajakun
Smajl Hajdarin e Haki Ymerin,
Kësaj Shqipnisë me krahët e saj
Hupët namin e hupët nderin.

Edhe atje në Prizren
Kur dikur mbahej Kuvendi,
E vratë vetë Komandant Drinin
Me marre skuqej i mbarë vendi.

Punëra t´kqija e më ç‘njerëzore
Tani bënte vetë shqiptari,
Ku ke ndi e ku ke parë
N´liri të vritet çlirimtari?!

Sa shumë tjerë që s‘po t‘i njehi
Tue qitë bomba e tritole,
Atë Kosovë sa të vogël
E ndatë në shumë territore.

Ia shtitë rrënjët mafisë
Tue i qitë popullit haraq,
Prandaj sot e gjithë ditën
Zoti po u rrahë kërrbaq!

Gjysma e madhe ju mbet nën shkaun
Donit ruse me ba Kosovën,
Tue kërcnu me atentate
Edhe Ibrahim Rugovën.

Ishte ai burri më bujari
Që ka moti s’ka pasë Arbëria,
Bashkë me Nënën Tereze
Krenohej bota e njerëzia.

S’ditët ju t’i nderoni
I shanit e i nënçmonit,
Fytyrë të zezë e poshtërime
Vetëvetës ia shtonit.

-Mjaft o Rur se më çmende
Me këto fjalë që m’i thua,
Pse më grryen në zemrën time
E varrë të reja më hapë ti mua!?

-Prit o prit se kam akoma
Si kam thënë ato t´Shqipërisë,
Kur na erdhi nëntdhjeteshtata
Ishte kulmi i marrisë.

Tanë një popull në çmendi
Me shumë banda e kriminelë,
Nga copa e madhe që e kishit
Mbetët me një kokërr mel.

E shkatrruat ju ushtrinë
Shkatrruat shkolla e spitale,
Tue plaçkitë shtëpinë e juej
Pa një turp e pa një marre.

Vodhët arin e shumë relikte
Të kulturës mijavjeçare,
Bibliotekat me plot libra
Dogjët lodra e abetare!

Kur u çart mbarë Shqipëria
Mjekërrbardhët u bënë „kritikë“,
Çmendurinë e një populli
E quanin Revolucion Demokratik!

Një çmendi me t´njejta udhëzime
U bë n´Kosovë më dymijë e tre,
Digjnin kisha e faltore
Që Ilirët kishin lënë për ne.

S‘po kam çare këto fjalë
Pa t‘i cekë e pa t‘i thënë,
Njeri tjetrin ju mundoheni
Edhe mish me e ngrënë.

Fliste lumi e shkumonte
Nga nervoza ngriste valë,
Ndërsa unë skuqesha i tëri
Donte shpirti me m‘u kallë.

-Ika i thashë se s’mundem më
Do vi nesër përsëri,
Do m´tregosh edhe disa gjëra
Për Kosovë e Çamëri.

Dhe për vise të coptuara
Më jep kshillë si me i tubu,
Se Shqipëria e një trungu
Përsëri don me u bashku.

-Ik pusho o njeri i huaj
Se ju shqiptarët jeni larg,
Do t´bashkoheni ju pa tjeter
Kur nderoni shtëpi e prag!

4.
-Mirëmengjezi o lumi Rur
A je fjetë e a je zgjuar,
Dje të ika pa përshëndetje
T´lutem të më falësh mua.

-Gute morgen* o i huej njeri
Shumë për Ty sonte kam mendu,
Ato plagë që i ke në shpirt
Edhe unë t‘i kam lëndu.

Të kam përcjellë tash njëzet vite
Këndej pari ke kalu,
Nga telashet e nga brengat
Kurrë s‘je ndal me folë me mu.

Nganjëherë vishe me miqtë
Fërgonit mishin në zjarr e prush,
Pishit verë edhe raki
Për atdhe s‘pyetnit askush.

S‘u shkonte mendja te populli juaj
Ishte keq si në ballë t´termetit,
Përballej ai me shumë hidhërime,
E ju bënit kokrrën e qejfit.

S‘po të nguci më me t´kalurën
Por po hy në histori,
Si u ndanë tokat e juaja
Si u nda dhe kjo Çamëri?

Ju si popull gjithmonë njejtë
Keni vrapu pas mallit „t´vjedhur“,
Me kriju kapital t´vdekur
Pa menduar se u duhet shteti.

Andaj fqinjë duke parë
Se ju s‘keni dashuri,
Ua merrte ngapak tokat
Me Kosovë e Çamëri.

-Lum i dashur këtu ndalu
Kësaj bisede po i biem n´fund
S‘kam fuqi të ndrroj asgjë
Në qytet e as katund.

Ne të dy po mbesim miq
Kur t´merzitem te ti vi,
Lëshoj ca lotë në valet tua
E ti me rrjedhë më zbutë mërzi.

U hodha i tëri në lumin Rur
Me shumë miqësi e përqafova,
-Mos shterrofsh o i dashur mik
Me gjithë zemër e urova.

Përqafimin ma ktheu Ruri,
Uroj fat për shqiptari,
Që t´bashkohen në fjalë e vepra
Për me e ba Shqipninë-Shqipni!
Düren, pranë lumit Rur

20.09.2010
Parnë brigjeve të Rurit

Sonntag, 22. März 2015

Shaban Pllana - Tercina me motive atdhedashurie


LULET E LIRISË

pikat e gjakut të trimave
ujiten lulet e mbjellura të lirisë
në kopshtin e atdheut.



KULAÇI I LIRISË

kulaçin e lirisë e shtruam në livadh të atdheut
i thirrëm trimat e maleve me pushkë të zjarrta
tepsia e rrokullisur pas drekës ra mbarë.



USHTARËT E LIRISË

ushtarët trima të lirisë
janë lule të kopshtit të atdheut
që zbukurojnë faqet e historisë e tij.


____________
Kulaçi - një drekë që e shtronin barinjtë gjatë verës për mbarësi të bagëtisë së tyre. Në fund të drekës e rrotullonin një tepsi të zbrazur dhe nëse binte tepsia mbarë do të kishte mbarësi në bagëtinë e shtçpisë së çobanit që ka shtruar drekën

Dhimitër Kokaveshi - Shtatë poezi


STUDIMIT

Lexonte dhe vazhdimisht
lexonte
përmbi përgjigjet?...
Të gjitha mënyrat
përngjisnin shpirtngushtësisë
mos i dërgo
mes humbjeve!... Guximi
në të gjitha kontaktet kozmetike
dhe zona përceptimi
vetëm studimi, nuk i kthen fiktive
atë!... Ta atribuoj.


17-03-2015




X

Pasionet e saj?...
Të ftohta!
Ato dhe pse më ngjallnin vdekjen
Ironizonin!...
Sarkazmat e saj
I zbërtheja
Dhe më zbërthehej!... Mbi bukuritë
ajo, guxonte.
Jetës përqafuar!... Në udhëtim.
 

16-03-2015



X

Në përforcime investimesh
përmbi etik
zgjimet!... Κërkoj t'i mbroj
Si procedura
të luhatura kronologjike
ç'do cilësi
përmes aromave të tua
Nuk mund!... Τ'i rrefuzoj.
03-03-2015




NËNË DHE GRUA

Nuk fshihet dhimbje
e dashurisë
së nënës që dhuronë
zërin, e saj
të ngrohtësisë
na mbush në shpirt dhe në mjedis
ku lidhet jeta jonë.
O ndjenjë, e fotrë e dashurisë
fytyrë, e përkujdesit!...
Kujdesi ndezur na afron
një këshillin dhe puthja?...
Zgjon!... Na mbushni frymë
o përkëdhelje
e shpirtrave të thellësie
skëlqimi juaj, s’ matet.
Prehrin e nënës, s’ vizatoj
veç rri i përqafuar
me dhimbjen e saj, gëzim a ndjenjë
na mbani gjithmon zgjuar.
Dhe zëri juaj kur na fton
dhuratë qiellore, po na zgjon
si një stoli, mbi emocion
mbuluar prehrit tuaj.
Aty ku falet dashuri
nuk ka më t’madhe pasuri
dhe shpresën lini, zgjuar.


2015/08/03



VESË, A SHI?...

Shiu, lëshohej ngadalë
prej lartësive
lagte dritën dhe mua?!...
Më vesonte!...
Gjithë lartësitë e ëndrrës
së arritur
në një potere bubullimeje
kërkoi
mbi zbukurimet, një thyerrje
dëgjimesh
më thyente me errësirat
e një loti
ku vetetimat!...S'e ndriçojnë
dhe ajo?!...
Përçmuar, filloi udhëtimet
nga zbritjet qiellore
ku vetë zoti, nuk e gdhëndte dot
Një sqot!... Zemre, kërkoi
t' na afronte
ëndrrat e vrara, m'i kërkonte
Iluzion.
Dhe unë dhe ti?... Sërish
nëpër dëgjimet
A vriten ëndrrat me një sqot?!...
Veçse ajo, ajo, ajo na zgjon
Braktisjet
ja afroj mes zjarreve të dashurive
sqota nuk mundet
t’i gjurmoj, si psheretimat
Luante
përmes rrëmbimesh, linte
rrefimet, një zë i ulët!...
Kur thumbonë.


06-03-2015




REFLEKSIONE

Nuk di se ku të përqendroj
aq dashuri
aq dashuri përmbi vështrimet!...
Më zbusin!...
Dritën e ikonës tënde
aq ëmbëlsisht
aq ëmbëlsisht mes hënës
depërtoj dhe ajo?!...
Ajo!... Magji,... vështrimesh
më lëshon
po veç me të, nuk ndaj
dhe nuk i fal
gjykimet!... Mbi rreze
reflektimesh
më mbulojnë. Më mbulojnë
dhe shpirtin
ma zbulojnë në dashuri
më shndrit
o bukuri!... Sa lart' m’i ngjit
sa lartë m'i ngjit!..
Vështrimet
mes hënës dhe ty, s'i krahasoj.
S'të krahasoj
dhe pse gjurmoj mes neteve
në dritë
mbi dritën?!... Oh!... Dritën
pas teje
aq ëmbëlsisht e përjetoj
kur rifreskon!...
Rrethimet.


06-11-2013




PA FRESKI

Udhëtoja!...
Kalldrëmeve aty ku gurët
grryheshin
trokitjeve dhe lodheshin
ashpërsisë
së njerëzve!...U harruan.
U harrua!...
Edhe qyteti dhe bashkë me të
kënga!...
Ηumbiste, bukurinë e saj
po vyshkte
me gratë!... Freskia
varosej kokulur.


16-02-2015