Katër poezi nga Sadik Krasniqi

Sadik Krasniqi

NË KOHË KOLERE

Sa i pastër ky qiell

si para miliona vjet

si dita e parë e tij

as një grithë e bardhe në atë blu

asnjë avion me bisht prej tymi

i madh

askund skaj

i thellë

i bukur

i urtë si loti

syri i Zotit

që kurrë nuk dremitet

as mbyllet

veç bebëzat i ndërron

e na sheh me pikëllim

neve të gjorëve

se si vdesim për çdo ditë

në këtë kohë kolere

nga virusi

me emrin e bukur kurora

Nidda

ATA IKËN

Ata ikën

i çuan në dhomat e bardha të vetmisë

e dritat i kanë ndezur për hijet e tyre

që vallëzojnë

valsin e jetës

me një muzikë

që e dëgjon

vetëm muzgu

dhe unë

a hija ime

*Bad Salzhausen

LAMTUMIRË

Sa të deshta

lamtumirë i miri im

thot me sytë e mbyllur

me fytyrë kthyer

nga dielli që në det po bie

s´bëzaj

unë a ai diell

do bëhet natë

në sytë e saj

PO IKIN

Po ikin

për ditë

përtej perdes prej dheut

ata që më duan

ata që gëzohen e pikëllohen për mua

e vdekja ime

s'do t'i bie ndërmend askujt

arkivoli do kalojë si përmes shkretëtirës

pa heqjen e ndonjë kapele

pa vënë ndonjë dorë në zemër

vetëm fëmijët e lagjës

ndoshta për një çast

do ndëpresin lojën

e do thonë të habitur

shikoni shikoni

një i vdekur pa kortezh

loja prapë do të vazhdojë